Επιστήμονες θα ξαναζωντανέψουν γιγάντιο προϊστορικό ιό που βρέθηκε κατεψυγμένος στη Σιβηρία

Είναι άγνωστο κατά πόσο ο ιός είναι επικίνδυνος για τα ζώα ή τον άνθρωπο - Είναι ο τέταρτος προϊστορικός ιός που ανακαλύπτεται μετά το 2003

Γάλλοι επιστήμονες ανακάλυψαν στην παγωμένη Σιβηρία έναν άγνωστο έως σήμερα ιό γιγάντιων διαστάσεων και σκοπεύουν να τον «αναστήσουν» στο εργαστήριό τους. Είναι άγνωστο κατά πόσο ο ιός είναι επικίνδυνος για τα ζώα ή τον άνθρωπο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ζαν-Μισέλ Κλαβερί του Πανεπιστημίου Αιξ-Μασσαλίας και του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS) των ΗΠΑ, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, ανέφεραν ότι ο ιός Mollivirus sibericus βρέθηκε κατεψυγμένος στην περιοχή της Κολίμα στη βορειοανατολική Ρωσία, εκεί όπου κάποτε υπήρχε ένα μεγάλο σοβιετικό στρατόπεδο κράτησης ανεπιθύμητων (γκουλάγκ).

Ο ιός εκτιμάται ότι έχει ηλικία περίπου 30.000 ετών και το μήκος του φθάνει τα 0,6 μικρόμετρα, πολύ μεγάλο για τα δεδομένα των ιών. Γιγάντιος θεωρείται ένας ιός, όταν ξεπερνά το μισό μικρόμετρο (χιλιοστό του χιλιοστού).

Είναι ο τέταρτος προϊστορικός ιός που ανακαλύπτεται μετά το 2003 (και ο δεύτερος από την ίδια ερευνητική ομάδα) και σε αυτό βοηθά η κλιματική αλλαγή που σταδιακά λιώνει τους αρκτικούς και υποαρκτικούς πάγους της Σιβηρίας.

Ο Κλαβερί έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι καθώς σχεδιάζεται η αξιοποίηση του ορυκτού και άλλου πλούτου των κάποτε παγωμένων σιβηρικών εδαφών, υπάρχει ο κίνδυνος να βρουν πρόσφορο έδαφος ξεχασμένοι παθογόνοι μικροοργανισμοί για να αναβιώσουν ανεξέλεγκτα.

«Αν δεν είμαστε προσεκτικοί και εκβιομηχανίσουμε αυτές τις περιοχές χωρίς τις κατάλληλες προφυλάξεις, τότε ρισκάρουμε να ξυπνήσουμε μια μέρα ιούς όπως της ευλογιάς, που νομίζαμε ότι είχε εκριζωθεί» προειδοποίησε ο Κλαβερί.

Οι Γάλλοι επιστήμονες θα προχωρήσουν σε ελεγχόμενη αναβίωση του ιού, βάζοντάς τον μαζί με μονοκύτταρες αμοιβάδες, ώστε να ελέγξουν τον βαθμό επικινδυνότητάς του. Οι ίδιοι ερευνητές είχαν ανακαλύψει, επίσης στη Σιβηρία, πριν από 12 χρόνια, τον γιγάντιο ιό Pithovirus sibericum και τον είχαν «ξυπνήσει» στο εργαστήριό τους.

Αντίθετα με τους περισσότερους ιούς που κυκλοφορούν σήμερα και προς μεγάλη έκπληξη των επιστημόνων, οι αρχαίοι ιοί που χρονολογούνται από την τελευταία εποχή των πάγων, είναι όχι μόνο μεγαλύτεροι, αλλά και πιο πολύπλοκοι γενετικά. Ο Mollivirus έχει πάνω από 500 γονίδια, ενώ ένας άλλος, ο Pandoravirus, που είχε ανακαλυφθεί το 2003, έχει 2.500. Συγκριτικά, ο σύγχρονος ιός της γρίπης Α έχει μόνο οκτώ γονίδια.

Πηγή: protothema.gr

Αποστολή της NASA θα αυτοκτονήσει πέφτοντας στον Ερμή

Βαλτιμόρη, Μέριλαντ

Έπειτα από τέσσερα χρόνια ανακαλύψεων σε τροχιά γύρω από τον Ερμή, το σκάφος Messenger της NASA θα τερματίσει την αποστολή του στα τέλη του μήνα πέφτοντας με ταχύτητα στο βόρειο πόλο του μικρού πλανήτη.

Το Messenger ήταν το πρώτο σκάφος που μελετά από κοντά τον Ερμή από τότε που ο πλανήτης δέχτηκε μια σύντομη επίσκεψη από την αμερικανική αποστολή Mariner 10 στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Ήταν επίσης η πρώτη αποστολή που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ερμή.

Χαρτογράφησε για πρώτη φορά ολόκληρη την επιφάνεια αυτού του πλησιέστερου στον Ήλιο πλανήτη, του οποίου η θερμοκρασία αυξομειώνεται από τους -173 βαθμούς Κελσίου στη διάρκεια της ημέρας μέχρι τους 427 βαθμούς την ημέρα.

Έχοντας εξαντλήσει πια τα καύσιμά του, το Messenger θα αυτοκτονήσει το πρωί της 30ής Απριλίου ώρα Ελλάδας, ανακοίνωσαν οι μηχανικοί πτήσης της αποστολής σύμφωνα με το Reuters.

«Το σκάφος θα περάσει πίσω από τον πλανήτη, εκτός οπτικής επαφής με τη Γη, και απλά δεν θα εμφανιστεί ξανά στην άλλη άκρη» δήλωσε ο Ντάνιελ Ο'Σόγκνεσι, μηχανικός συστημάτων στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου «Τζονς Χόπκινς» στο Μέριλαντ, το οποίο διαχειρίζεται την αποστολή.

To Messenger θα συντριβεί κοντά στο βόρειο πόλο του Ερμή με ταχύτητα 14.000 χιλιομέτρων την ώρα. Ο κρατήρας που θα ανοίξει θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή αποστολή BepiColombo που προγραμματίζεται να φτάσει στον πλανήτη το 2024.

Ο κρατήρας θα μπορούσε να βοηθήσει τους πλανητολόγους να καταλάβουν γιατί οι διαδικασίες διάβρωσης του εδάφους είναι τόσο ραγδαίες στην επιφάνεια του Ερμή.

Μια από τις τελευταίες ανακαλύψεις του Messenger είναι ότι ο Ερμής διαθέτει στην επιφάνειά του κάλιο και θείο, σχετικά πτητικά στοιχεία που θα περίμενε κανείς ότι θα είχαν πια εξατμιστεί από τον καυτό πλανήτη.

Η αποστολή επιβεβαίωσε επίσης την παρουσία πάγων, πιθανώς και οργανικών ουσιών, μέσα σε κρατήρες στους οποίους δεν φτάνει ποτέ το ηλιακό φως.

Στην τελική του κάθοδο, το Messenger θα επιχειρήσει να κοιτάξει απευθείας τους πυθμένες τέτοιων κρατήρων.

Θα αναζητήσει επίσης μαγνητικές περιοχές του φλοιού σε μια προσπάθεια να εξηγήσει γιατί ένας τόσο μικρός πλανήτης διαθέτει ένα τόσο ισχυρό, και μάλιστα ασύμμετρο, μαγνητικό πεδίο.

Το πεδίο πρέπει πάντως να σχετίζεται με τον σιδερένιο πυρήνα που πιθανότατα κρύβει ο Ερμής.

Πηγή: in.gr

Η μουσική είναι πράγματι η «παγκόσμια γλώσσα»

Μόντρεαλ 

Τον 19ο αιώνα μια μεγάλη μορφή της αμερικανικής λογοτεχνίας ο Χένρι Γουόντσγουρθ Λονγκφέλοου είχε αποκαλέσει τη μουσική «παγκόσμια γλώσσα της ανθρωπότητας». Μια νέα έρευνα έρχεται να δείξει πως η μουσική έχει μια καθολική επίδραση στους ανθρώπους, η οποία ξεπερνά τα σύνορα και τις διαφορετικές κουλτούρες. Καναδοί και Γερμανοί επιστήμονες συνέκριναν τις αντιδράσεις μιας απομονωμένης φυλής Πυγμαίων του Κογκό με τις αντιδράσεις των μοντέρνων κατοίκων του Μόντρεαλ στα ίδια μουσικά ακούσματα και συμπέραναν ότι, σε σημαντικό βαθμό, οι άνθρωποι αντιδρούν συναισθηματικά με παρόμοιους τρόπους σε αυτό που ακούνε.

Το πείραμα της... ζούγκλας

Ερευνητές των καναδικών πανεπιστημίων ΜακΓκιλ και Μόντρεαλ, καθώς και του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Frontiers in Psychology», ταξίδεψαν στα βάθη των δασών της κεντρικής Αφρικής, όπου συνάντησαν τη φυλή Μπενζελέ των Πυγμαίων, οι οποίοι ζουν απομονωμένοι χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρισμό, ραδιόφωνο, τηλεόραση και άλλες σύγχρονες ανέσεις.

Οι επιστήμονες, αφού έβαλαν τους Πυγμαίους να ακούσουν διάφορα μουσικά κομμάτια και κατέγραψαν τις αντιδράσεις τους, έκαναν το ίδιο -με ακριβώς την ίδια μουσική- με μια ομάδα Καναδών που ζούσαν στο Μόντρεαλ. Η κοινή μουσική που άκουσαν οι δύο τόσο διαφορετικές ομάδες (40 Πυγμαίων και 40 Καναδών) περιλάμβανε τόσο «δυτικά» κομμάτια, όσο και μουσική των Μπενζελέ, συνολικά 19 μουσικά αποσπάσματα διάρκειας 30 έως 90 δευτερολέπτων.

Επειδή όλα τα μέλη της συγκεκριμένης φυλής Πυγμαίων τραγουδούν τακτικά για τελετουργικούς λόγους, οι ερευνητές -για λόγους σύγκρισης- περιέλαβαν στην ομάδα των καναδών εθελοντών μόνο ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς. Αν και οι δύο ομάδες ένιωσαν αρκετά διαφορετικά για το κατά πόσο μερικά κομμάτια μουσικής τούς φαίνονταν ωραία ή άσχημα, υπήρχε «ομοφωνία», τόσο σε υποκειμενικό (ψυχολογικό), όσο και σε αντικειμενικό (σωματικό) επίπεδο, κατά πόσο η μουσική ήταν ηρεμιστική ή διεγερτική.

Οι μουσικές

Η δυτική μουσική ήταν κυρίως κλασική ορχηστρική (Μπραμς, Λιστ, Μέντελσον κ.α.) και περιλάμβανε αποσπάσματα από γνωστές κινηματογραφικές ταινίες (όπως ο «Πόλεμος των 'Αστρων», η «Λίστα του Σίντλερ» και το «Ψυχώ»), καλύπτοντας μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων. Η μουσική των Πυγμαίων ήταν πολυφωνική φωνητική μουσική, που αποσκοπεί στο να κατευνάσει τον θυμό ενός ενήλικα ή το κλάμα του μωρού, να ανακουφίσει τον πόνο του θανάτου, να ευχηθεί καλή τύχη σε έναν κυνηγό κ.α.

Οι ερευνητές ζήτησαν από τους Πυγμαίους και Καναδούς ακροατές να βαθμολογήσουν αυτά που άκουγαν και να εκφράσουν κατά πόσο τους έκαναν να νιώθουν ηρεμία ή το αντίθετο. Παράλληλα, οι επιστήμονες κατέγραφαν -μέσω βιοαισθητήρων- τις φυσιολογικές αντιδράσεις των ακροατών, όπως τους παλμούς της καρδιάς τους, τον ρυθμό της αναπνοής, τον ιδρώτα των χεριών τους κ.α.

«Η μεγάλη μας ανακάλυψη είναι ότι οι ακροατές από πολύ διαφορετικές ομάδες ανθρώπων αντέδρασαν με παρόμοιους τρόπους στο κατά πόσο η μουσική τούς ηρεμούσε ή τούς διέγειρε» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Χάουκε Έγκερμαν. Όπως είπε, οι άνθρωποι φαίνονται να αντιδρούν παρόμοια στον ρυθμό της μουσικής, στον τόνο της και στο ηχόχρωμά της.

Η βασική διαφορά μεταξύ Πυγμαίων και Καναδών ακροατών ήταν ότι οι δεύτεροι δήλωσαν πως ένιωθαν μια πολύ μεγαλύτερη γκάμα συναισθημάτων, θετικών και αρνητικών, όταν άκουγαν τη δυτική μουσική «τους», από ό,τι οι Πυγμαίοι, όταν άκουγαν είτε τη δική τους, είτε τη δυτική μουσική. Αυτό πιθανώς οφείλεται, κατά τους επιστήμονες, στο ότι η μουσική παίζει διαφορετικό ρόλο στην κουλτούρα ενός Δυτικού από ό,τι στην κουλτούρα ενός Πυγμαίου.

«Τα αρνητικά συναισθήματα διαταράσσουν την αρμονία του δάσους στην κουλτούρα των Πυγμαίων, γι' αυτό θεωρούνται επικίνδυνα» δήλωσε η ερευνήτρια Ναταλί Φερνάντο, που μελετά την μουσική των Μπενζελέ εδώ και δέκα χρόνια. «Αν ένα μωρό κλαίει, οι Μπενζελέ θα τραγουδήσουν ένα χαρούμενο τραγούδι, ενώ το ίδιο θα κάνουν και όταν οι άνδρες φοβούνται να πάνε για κυνήγι. Γενικά, η μουσική χρησιμοποιείται στην κουλτούρα τους για να εξοβελίσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα, έτσι δεν είναι παράξενο που αισθάνονται πως όλη η μουσική που ακούνε, τους κάνει να νιώθουν ωραία». Αντίθετα, στη Δύση οι άνθρωποι συχνά ακούνε μουσική που μπορεί να τους αγχώνει, να τους φοβίζει και γενικά να τους δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα.

Πηγή: in.gr

Γιατί η μαριχουάνα είναι επικίνδυνη

Τι αναφέρει νέα επιστημονική μελέτη για τη χρήση της μαριχουάνας. Πορίσματα έρευνας 20 ετών

Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται σε πολλές χώρες αύξηση της χρήσης μαριχουάνας και χασίς, που προέρχονται από το φυτό της κάνναβης, σε σημείο που η δημοτικότητά της πλησιάζει αυτή του τσιγάρου μεταξύ των νέων ενηλίκων και των εφήβων. Όμως μια νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να καταγράψει συνοπτικά τι έχουν δείξει οι έως τώρα επιστημονικές έρευνες και να επισημάνει γιατί τα συχνά λεγόμενα περί αβλαβούς ναρκωτικού, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Γουέιν Χολ, ειδικό σύμβουλο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σε θέματα εθιστικών ουσιών, παρουσίασαν στο εξειδικευμένο περιοδικό "Addiction" (Εθισμός) τα πορίσματα των σχετικών επιστημονικών μελετών από το 1993 έως σήμερα.

Ιδού, λοιπόν, σε γενικές γραμμές τι ξέρουν πλέον οι επιστήμονες:

-Ένας στους δέκα τακτικούς χρήστες (ποσοστό 10%) μπορούν να αναπτύξουν σύνδρομο εξάρτησης (η πιθανότητα αυξάνεται στο 16%, αν κανείς έχει ξεκινήσει από την εφηβεία του). -Οι τακτικοί χρήστες έχουν διπλάσιο κίνδυνο να εμφανίσουν ψυχωσικά συμπτώματα και ψυχικές διαταραχές, ιδίως αν υπάρχει σχετικό προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό και αν ξεκίνησαν την χρήση κατά την εφηβεία τους.

-Η τακτική χρήση κάνναβης στην εφηβεία σχεδόν διπλασιάζει τον κίνδυνο διάγνωσης με σχιζοφρένεια ή εμφάνισης ψυχωσικών συμπτωμάτων μετά την ενηλικίωση.

-Οι τακτικοί έφηβοι χρήστες τα πάνε χειρότερα στο σχολείο σε σχέση με τους συμμαθητές τους που δεν είναι χρήστες, αλλά δεν είναι σίγουρο πως η άμεση αιτία είναι η χρήση. -Οι τακτικοί έφηβοι χρήστες είναι πιθανότερο, μετά την μαριχουάνα ή το χασίς, να δοκιμάσουν άλλα πιο «σκληρά» ναρκωτικά.

-Οι τακτικοί χρήστες που ξεκινούν στην εφηβεία και συνεχίζουν τα επόμενα χρόνια, φαίνεται να έχουν χαμηλότερη νοημοσύνη, αν και είναι ασαφής ο μηχανισμός και το κατά πόσο η κατάσταση είναι αναστρέψιμη.

-Οι τακτικοί χρήστες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης βρογχίτιδας.

-Η χρήση κάνναβης από άτομα μέσης ηλικίας πιθανότατα αυξάνει τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου.

-Η χρήση από τις γυναίκες στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, μειώνει ελαφρά το βάρος των μωρών που θα γεννηθούν.

-Η οδήγηση υπό επήρεια κάνναβης διπλασιάζει τον κίνδυνο τροχαίου ατυχήματος. Αν οι χρήστες έχουν πιεί και αλκοόλ, τότε ο κίνδυνος είναι κατά πολύ αυξημένος.

-Δεν υπάρχουν θανατηφόρες δόσεις κάνναβης (όπως μπορεί να συμβεί με άλλα ναρκωτικά).

Μετά από όλα αυτά, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι προφανές ότι, αν και δεν αποτελεί «σκληρό» ναρκωτικό, η κάνναβη δεν είναι άμοιρη κινδύνων.

Πηγή: news247.gr

NASA: Μη αναστρέψιμη η εξαφάνιση της λίμνης Αράλης

Κάποτε ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη του κόσμου. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του άλλοτε πυθμένα της είναι τοξική έρημος ανάμεσα σε δύο πρώην σοβιετικά κράτη, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.

Πρόκειται για τη λίμνη Αράλη, που στο παρελθόν την αποκαλούσαν και «εσωτερική θάλασσα» λόγω του τεράστιου μεγέθους της. Πριν από 50 χρόνια είχε έκταση 68.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ σήμερα έχουν απομείνει τέσσερις μικρές και αποκομμένες μεταξύ τους επιμέρους λίμνες, με συνολική έκταση περίπου 7.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Πρόσφατα στοιχεία του «Earth Observatory» («Παρατηρητήριο της Γης»), ενός τμήματος της ΝASA που ασχολείται με την αποτύπωση και ανάλυση των αλλαγών στην επιφάνεια του πλανήτη, κατέδειξαν μέσα από μια σειρά εικόνων από το 2000 μέχρι το 2014, το μη αναστρέψιμο του προβλήματος: η μείωση της λίμνης έφτασε στο αποκορύφωμα πέρυσι όπου άλλο ένα τμήμα, στη νότια πλευρά της, ξεράθηκε τελείως.

Οι λόγοι της συρρίκνωσης; Αρχικά, η αλόγιστη χρήση του νερού για τη γεωργία. Πριν από το 1960, η Αράλη τροφοδοτούνταν από τους ποταμούς Άμου Ντάρια και Συρ Ντάρια, που έφερναν νερό από το λιωμένο χιόνι και τη βροχόπτωση στα βόρεια της περιοχής. Το 1960, όμως, η πρώην Σοβιετική Ένωση απέσπασε νερό μέσω καναλιών που δημιούργησε για την κάλυψη των αρδευτικών αναγκών, μειώνοντας τη στάθμη της λίμνης.

Τότε άρχισαν να αυξάνονται τα ποσοστά αλατιού και σε συνδυασμό με τα λιπάσματα και τη χημική μόλυνση της λίμνης, η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά. Επιπλέον, η μολυσμένη λάσπη που μεταφέρεται στα γύρω χωράφια κάνει μεγαλύτερη την ανάγκη ύδρευσης της γύρω περιοχής, προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο μόλυνσης - ύδρευσης - νέας μόλυνσης.

Ούτε το κλίμα έμεινε ανεπηρέαστο από την οικολογική καταστροφή. Χωρίς το νερό της λίμνης να (συν)ρυθμίζει τη θερμοκρασία, επηρεάστηκαν και οι εποχές. Με τις συνθήκες να γίνονται όλο και πιο ακραίες - οι χειμώνες είναι πλέον δριμύτατοι, τα καλοκαίρια πολύ πιο ζεστά - οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι είναι αναπόφευκτη η πλήρης εξαφάνιση της λίμνης.

Πηγή: news.in.gr

Ποντίκια με ανθρώπινο γονίδιο «μαθαίνουν πιο γρήγορα»

Ποντίκια στα οποία έχει εισαχθεί ένα ανθρώπινο γονίδιο, το οποίο πιστεύεται ότι έπαιξε κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρώπινης ομιλίας, μαθαίνουν πιο εύκολα να βρίσκουν το δρόμο τους σε λαβυρίνθους, αναφέρει διεθνής ομάδα έγκριτων ερευνητών.

Η μελέτη δείχνει ότι το εν λόγω γονίδιο, με την ονομασία Foxp2, σχετίζεται με λειτουργίες της μνήμης, και δεν αποκλείεται να βοηθά τα βρέφη να μαθαίνουν να μιλούν χωρίς να καταβάλλουν συνειδητή προσπάθεια για να εκφέρουν τις λέξεις.

Το Foxp2 είχε ανακαλυφθεί στα μέλη μιας οικογένειας με σοβαρή διαταραχή στην εκφορά και την κατανόηση της ομιλίας, τα οποία βρέθηκαν να φέρουν μια μεταλλαγμένη μορφή του γονιδίου.

Μεμονωμένο γονίδιο «έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της γλώσσας»

Το 2009, ο Σβάντε Πάαμπο του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Max Planck στη Γερμανία, διάσημος για το έργο του με το γονιδίωμα των Νεάντερταλ, έδειξε ότι η εισαγωγή του ανθρώπινου Foxp2 σε ποντίκια δείχνει να διευκολύνει την επικοινωνία των νευρώνων στο ζωνωτό φλοιό, μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μάθηση.

Στην τελευταία μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην αμερικανική επιθεώρηση PNAS, η ομάδα του Πάαμπο συνεργάζεται με ερευνητές του ΜΙΤ που ειδικεύονται με τη μελέτη της μνήμης σε ποντίκια.

Τα πειράματα έδειξαν ότι τα ποντίκια με το ανθρώπινο Foxp2 μάθαιναν πιο εύκολα να βρίσκουν το δρόμο τους σε έναν λαβύρινθο σχήματος Τ, στον οποίο τα πειραματόζωα έπρεπε να αποφασίσουν αν θα στρίψουν δεξιά ή αριστερά για να βρουν ένα κομμάτι σοκολάτας.

Όπως εξηγεί η ερευνητική ομάδα, για να μάθουν τα ποντίκια να βρουν το σωστό δρόμο χρησιμοποιούν σε πρώτη φάση τη λεγόμενη δηλωτική μνήμη, τη λειτουργία της μνήμης που αφορά γεγονότα και τοποθεσίες (π.χ. «χθες πήγαμε στο πάρκο).

Με την πάροδο του χρόνου, όμως, το περιεχόμενο της δηλωτικής μνήμης μπορεί σταδιακά να περάσει στη λεγόμενη διαδικαστική μνήμη, η οποία αφορά εργασίες τις οποίες επαναλαμβάνουμε αυτόματα χωρίς συνειδητή προσπάθεια. Για παράδειγμα, οι ερασιτέχνες οδηγοί πρέπει να καταβάλλουν συνειδητή προσπάθεια στο δρόμο, ενώ οι έμπειροι οδηγοί μπορούν να οδηγούν αυτόματα, ενώ σκέφτονται κάτι άλλο.

Πειράματα σε ένα δεύτερο είδος λαβυρίνθου έδειξαν ότι τα ποντίκια με το ανθρώπινο γονίδιο Foxp2 δεν παρουσίαζαν βελτιωμένες επιδόσεις σε εργασίες που απαιτούν μόνο το ένα είδος μνήμης. Παρουσιάζαν όμως σημαντικά καλύτερες επιδόσεις όταν η εργασία απαιτεί τη μετατροπή δηλωτικών αναμνήσεων σε κινήσεις ρουτίνας.

Σε συνδυασμό με προηγούμενες μελέτες, τα ευρήματα υποδεικνύουν λοιπόν ότι το Foxp2 ίσως βοηθά τα βρέφη να αυτοματοποιούν τη λειτουργία της ομιλίας, αντί απλώς να μιμούνται τις λέξεις που ακούν καταβάλλοντας συνειδητή προσπάθεια.

Ο μηχανισμός λειτουργίας του φαινομένου παραμένει εν πολλοίς άγνωστος, αυτό όμως που γνωρίζουμε είναι ότι η πρωτεΐνη που παράγει το Foxp2 είναι ένας «μεταγραφικός παράγοντας» που ενεργοποιεί ή απενεργοποιεί άλλα γονίδια.

Τα γονίδια αυτά, αναφέρουν οι ερευνητές, δείχνουν να σχετίζονται με το σχηματισμό συνάψεων ανάμεσα στους νευρώνες του ζωνωτού φλοιού.

Το εντυπωσιακό είναι ότι η ανθρώπινη βερσιόν του Foxp2 διαφέρει από το Foxp2 των ποντικών μόνο σε δύο σημεία (δύο βάσεις του γονιδίου).

Οι αλλαγές αυτές υπολογίζεται ότι ότι εμφανίστηκαν στους προγόνους μας πριν από περίπου μισό εκατομμύριο χρόνια.

Πηγή: news.in.gr

Οι γυναίκες βλέπουν διαφορετικά όνειρα από τους άνδρες, λένε οι επιστήμονες

Είναι επίσημο: οι άνδρες και οι γυναίκες βλέπουν πράγματι διαφορετικά όνειρα.

«Οι άνδρες ονειρεύονται συχνά για το σεξ και την επιθετικότητα, ενώ οι γυναίκες τείνουν να ονειρεύονται για ζητήματα νοικοκυριού και για ρούχα», τονίζει ο Μίχαελ Σρεντλ, καθηγητής στο Κεντρικό Ινστιτούτο για την Ψυχική Υγεία, στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας.

Επίσης, στα όνειρα των ανδρών εμφανίζονται συχνότερα άγνωστοι άνθρωποι, ενώ στα όνειρα των γυναικών είναι πιθανότερο να εμφανιστούν άνθρωποι της εμπιστοσύνης τους, προσθέτει ο Χανς-Γκέντερ Βέες, επικεφαλής του Διεπιστημονικού Κέντρου Υπνου της Pfalzklinikum, ψυχιατρικής κλινικής στη Γερμανία.

Στα όνειρα των παιδιών, είναι πιθανό να εμφανίζονται ζώα, είπε ο Σρεντλ συνοψίζοντας τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας.

Πηγή: tanea.gr

Δημιούργησαν λειτουργικό όργανο από κύτταρα εργαστηρίου

Λονδίνο
Βρετανοί επιστήμονες κατάφεραν για πρώτη φορά να «χτίσουν» ένα πλήρως λειτουργικό όργανο σε ζωντανό πειραματόζωο.

Σύμφωνα με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «Nature Cell Biology» οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, μέσω του επαναπρογραμματισμού των κυττάρων ανέπτυξαν έναν λειτουργικό θύμο αδένα σε ποντίκι.

Οι ίδιοι πιστεύουν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για μελλοντική εφαρμογή της νέας τεχνικής της αναγεννητικής ιατρικής και στον άνθρωπο. Για κάτι τέτοιο όμως, τονίζουν θα χρειαστούν ακόμα πολλά χρόνια έρευνας για την εξακρίβωση της ασφάλειας της νέας μεθόδου.

Ο θύμος αδένας βρίσκεται κάτω από τον λαιμό και είναι ένα εξειδικευμένο όργανο του ανοσοποιητικού συστήματος στο οποίο ωριμάζουν τα Τ-λεμφοκύτταρα που αποτελούν την πρώτη γραμμή άμυνας ενάντια στους «εισβολείς» του οργανισμού. Tα Τ-λεμφοκύτταρα, άλλωστε, έχουν λάβει την ονομασία τους εξαιτίας του γεγονότος ότι ωριμάζουν στον θύμο αδένα που στα αγγλικά ονομάζεται «thymus».

Η μελέτη

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι βρετανοί επιστήμονες «ξανάχτισαν» τον θύμο αδένα σε ηλικιωμένα ποντίκια επανενεργοποιώντας έναν φυσικό μηχανισμό ο οποίος σταματά να λειτουργεί σε προχωρημένη ηλικία.

Ο αναγεννημένος θύμος ήταν ίδιος από άποψη δομής αλλά και γενετικής σύνθεσης με εκείνον ενός νεαρού ποντικού, ανέφεραν οι ειδικοί, ενώ συγχρόνως ήταν λειτουργικός.

Τα ηλικιωμένα πειραματόζωα που έλαβαν την αναγεννητική θεραπεία - αποτελούμενη από θυμικά επιθυλιακά κύτταρα, προϊόν επαναπρογραμματισμού κυττάρων συνδετικού ιστού εμβρύων ποντικιών, και άλλους τύπους θυμικών κυττάρων - άρχισαν να παράγουν περισσότερα Τ-κύτταρα. Η διαδικασία αυτή είχε ως αποτέλεσμα την αναδιοργάνωση των κυττάρων και τον σχηματισμό ενός πλήρως λειτουργικού θύμου αδένα.

Όπως εξηγεί η επικεφαλής της μελέτης δρ Κλερ Μπλάκμπερν, από το Κέντρο Αναγεννητικής Ιατρικής του Εδιμβούργου που ανήκει στο Ιατρικό Συμβούλιο Ερευνας - MRC, η ομάδα της στόχευσε την πρωτεΐνη FOXN1, η οποία ελέγχει τον τρόπο με τον οποίον ενεργοποιούνται βασικά γονίδια του θύμου αδένα. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια με στόχο να αυξήσουν τα επίπεδα της πρωτεΐνης με χρήση χημικών σημάτων. Μέσω αυτής της διαδικασίας έδωσαν ουσιαστικώς εντολή στα ανώριμα κύτταρα του θύμου αδένα – παρόμοια με τα βλαστικά κύτταρα – να «ξαναχτίσουν» το όργανο των ηλικιωμένων ζώων.

«Στοχεύοντας μια και μόνο πρωτεΐνη καταφέραμε να αναστρέψουμε σχεδόν ολοκληρωτικά τη συρρίκνωση του θύμου αδένα που προκαλείται εξαιτίας της ηλικίας» ανέφερε η Μπλάκμπερν και προσέθεσε: «Μέσω του επαναπρογραμματισμού των κυττάρων καταφέραμε να δημιουργήσουμε τεχνητά κύτταρα τα οποία κατά την μεταμόσχευσή τους σχημάτιζαν ένα πλήρως λειτουργικό όργανο. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς την δημιουργία ενός κλινικά χρήσιμου τεχνητού θύμου αδένα, στο εργαστήριο».

Από την πλευρά του ο δρ Ρομπ Μπακλ, επικεφαλής σε ό,τι αφορά την αναγεννητική ιατρική του MRC δήλωσε: «Η δημιουργία “ανταλλακτικών” με στόχο την αποκατάσταση σε βλάβες των ιστών του οργανισμού θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάργηση των μεταμοσχεύσεων ολόκληρων οργάνων οι οποίες συνοδεύονται από πολλούς κινδύνους. Η μελέτη αυτή, αποτελεί ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση και μια πειστική παρουσίαση των δυνατοτήτων της αναγεννητικής τεχνολογίας, μέσα από την οποία ένας τύπος κυττάρου μπορεί να μετατραπεί σε έναν άλλον. Παρόλα αυτά κάτι τέτοιο χρήζει περαιτέρω ενδελεχούς μελέτης για τη διαπίστωση της ασφάλειάς της και πριν από την εφαρμογή της στον άνθρωπο».

Πηγή: in.gr

Γιατί τα χέρια μας πηγαινοέρχονται όταν τρέχουμε

Μπόλντερ, Κολοράντο

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να τρέξετε χωρίς να κουνάτε τα χέρια μπρος-πίσω; Είναι αρκετά δύσκολο.

Ένας βασικός λόγος είναι ότι η ταλάντωση των άνω άκρων λειτουργεί ως αντίβαρο στην κίνηση των ποδιών: τα χέρια αντισταθμίζουν την ορμή των ποδιών και προσφέρουν έτσι σταθερότητα στο δρομέα.

Λιγότερο σαφές είναι όμως αν αυτή η ταλάντωση εξοικονομεί και ενέργεια. Για να δώσουν μια οριστική απάντηση, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ ζήτησαν από 13 έμπειρους δρομείς -οκτώ άνδρες και πέντε γυναίκες- να τρέξουν στον κυλιόμενο διάδρομο με τα χέρια ακινητοποιημένα σε διάφορες στάσεις. Η δαπάνη ενέργειας υπολογίστηκε με τη βοήθεια μιας μάσκας που επιτρέπει τη μέτρηση της κατανάλωσης οξυγόνου και της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εθελοντές που κρατούσαν τα χέρια χαλαρά πίσω από την πλάτη ξόδευαν 3% περισσότερη ενέργεια σε σχέση με τους δρομείς που άφηναν τα χέρια να πηγαινοέρχονται. Όσοι έτρεξαν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος ξόδεψαν 9% περισσότερη ενέργεια και όσοι τα κρατούσαν σταθερά πάνω από το κεφάλι 13% περισσότερο.

Παρουσιάζοντας τα ευρήματά τους στο Journal of Experimental Biology, οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι ένα μέρος της επιπλέον ενέργειας ίσως αντιστοιχεί στην προσπάθεια που κατέβαλλαν οι εθελοντές για να κρατούν ακίνητα τα χέρια.

«Τα άνω άκρα αντιστοιχούν γύρω στο 10% της μάζας του σώματος, οπότε αν τα αφαιρούσαμε θα εξοικονομούσαμε υποθετικά το 10% του μεταβολικού κόστους στο τρέξιμο» αναφέρει ο Κρίστοφερ Αρελάνο, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης. «Σε αυτή την περίπτωση όμως δεν θα υπήρχε αρκετή μάζα για να αντισταθμίσει την ταλάντωση των ποδιών, οπότε το τρέξιμο θα ήταν πιο δύσκολο να σταθεροποιηθεί» εξηγεί.

Επισημαίνει ακόμα ότι οι εθελοντές της μελέτης αντιστάθμισαν την ακινησία των χεριών περιστρέφοντας περισσότερο τον κορμό: Ο δεξιός ώμος τιναζόταν προς τα πίσω όταν το δεξί πόδι κινούνταν προς τα εμπρός και το αντίστροφο.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η ταλάντωση των χεριών αφενός σταθεροποιεί την κίνηση, αφετέρου μειώνει το μεταβολικό κόστος.

Πηγή:  in.gr

Σφάλμα στο εργαστήριο οδηγεί σε νέα οικογένεια υλικών

Ενα από τα δύο νέα υπέρσκληρα πολυμερή, όπως φαίνεται μέσα από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Τα υλικά αυτά πιθανώς να βρουν εφαρμογές στις μεταφορές, αλλά και σε καταναλωτικά προϊόντα και συσκευασίες.

Ως ερευνήτρια σε ένα εργαστήριο της IBM, η χημικός Ζανέτ Γκαρσία περνάει τις μέρες της αναμειγνύοντας και θερμαίνοντας χημικές ουσίες, αναζητώντας πιο ανθεκτικά και εύκολα ανακυκλώσιμα πλαστικά. Πρόσφατα, ενώ ακολούθησε μια απλή συνταγή που απαιτούσε την ανάμειξη τριών συστατικών σε ένα δοχείο πειραμάτων, παρέλειψε κατά λάθος ένα στάδιο, αφήνοντας έξω ένα χημικό συστατικό. Επιστρέφοντας ύστερα από λίγο στον εργαστηριακό της πάγκο, διαπίστωσε ότι το δοχείο ήταν γεμάτο από ένα σκληρό άσπρο πλαστικό, το οποίο είχε εγκλωβίσει μέσα του μέχρι και τον αναδευτήρα.

H δρ Γκαρσία προσπάθησε να θρυμματίσει το μυστηριώδες υλικό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Στη συνέχεια, πήρε ένα σφυρί και έσπασε το δοχείο για να το απελευθερώσει. Αυτό το εργαστηριακό σφάλμα οδήγησε στην ανακάλυψη μιας νέας οικογένειας υλικών τα οποία είναι ασυνήθιστα σκληρά και ελαφριά, παρουσιάζουν αυτο-ιάσιμες ιδιότητες και μπορούν εύκολα να ανακυκλωθούν.

Τα δύο νέα αυτά ανθεκτικά πολυμερή θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογές στις μεταφορές. Εξαιτίας της ικανότητάς τους να ανακυκλώνονται, θα μπορούσαν επίσης να αξιοποιηθούν και σε προϊόντα καθημερινής χρήσης, όπως επίσης και στη βιομηχανία για τη συσκευασία τεχνολογιών μικροηλεκτρονικής. Τα ευρήματα της IBM δημοσιεύθηκαν στο προηγούμενο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού Science από την ερευνητική ομάδα της εταιρείας στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας.

Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια έκρηξη στην ανακάλυψη νέων πολυμερών υλικών, όμως τα περισσότερα από αυτά είναι παραλλαγές υπαρχόντων συνθετικών κλάσεων που χαρακτηρίζονται από μακριές αλυσίδες απλούστερων μορίων, τα οποία συνδέονται μέσω χημικών δεσμών. Τα υλικά σήμερα βρίσκονται παντού στη σύγχρονη ζωή, από τα χρώματα μέχρι τους φακούς επαφής και από τα ρούχα μέχρι τις μπαταρίες. «Είναι η εποχή των πολυμερών», λέει ο Τζέιμς Χέντρικ, ερευνητής προηγμένων οργανικών υλικών στο ίδιο εργαστήριο της ΙΒΜ.

Οι επιστήμονες της ΙΒΜ λένε ότι αυτή είναι η πρώτη πραγματικά καινούργια οικογένεια πολυμερών που ανακαλύπτεται τις τελευταίες δεκαετίες. Παρότι δεν έχουν δώσει ακόμα όνομα σε αυτή τη νέα οικογένεια υλικών, χρησιμοποιούν τις κωδικές ονομασίες «Titan» και «Hydro». Τα υλικά αυτά δεν είναι ακόμα έτοιμα για εμπορική χρήση, παρ’ όλα αυτά, οι επιστήμονες είπαν ότι συνεργάζονται ήδη με αρκετά πανεπιστήμια πάνω σε σύνθετες εφαρμογές, οι οποίες θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις κατασκευές στον τομέα των μεταφορών, της αεροναυπηγικής και της μικροηλεκτρονικής.

Τα υλικά αυτά είναι γνωστά ως θερμοσκληρυνόμενα, επειδή για τον σχηματισμό τους απαιτείται θέρμανση. Η σκληρότητά τους οφείλεται στο τρισδιάστατο δίκτυο που σχηματίζουν οι χημικοί τους δεσμοί. Η ακαμψία των πολυμερών είναι ίδια με αυτή του κόκαλου, το οποίο είναι ένα από τα πιο σκληρά βιολογικά υλικά, και μπορούν να γίνουν μέχρι και 50% σκληρότερα αν αναμειχθούν με υλικά όπως νανοσωλήνες άνθρακα. Φαίνεται επίσης να έχουν καλύτερη απόδοση σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών σε σχέση με άλλα είδη πολυμερών.

Το περιστατικό αυτό στην ΙΒΜ θυμίζει την ανακάλυψη της ουσίας Teflon που χρησιμοποιείται στα αντικολλητικά σκεύη, λέει ο Τίμοθι Λονγκ, καθηγητής Χημείας στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια. «Το “κατά τύχη” είναι η μητέρα της εφεύρεσης», προσθέτει. To 1938, o Ρόι Πλάνκετ, ερευνητής στην εταιρεία χημικών DuPont, πολυμέρισε κατά λάθος τετραφθοροαιθυλένιο, δημιουργώντας τυχαία ένα από τα πιο oλισθηρά υλικά.

Ο δρ Λονγκ, σε ένα επεξηγηματικό άρθρο που συνόδευε τη δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Science, υποστηρίζει ότι το νέο υλικό παρουσιάζει ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην κατασκευή εύκολα ανακυκλώσιμων καταναλωτικών προϊόντων, ειδικά ηλεκτρονικών, αφού τα ηλεκτρονικά απόβλητα αποτελούν πια μεγάλο πρόβλημα.

«Τα θερμοσκληρυνόμενα υλικά είναι σχεδιασμένα ώστε να είναι εξαιρετικά ανθεκτικά σε μεγάλες διακυμάνσεις θερμοκρασίας και έχουν σταθερές μηχανικές ιδιότητες. Δεν έχουν σχεδιαστεί για να είναι αναστρέψιμα», λέει ο δρ Λονγκ. «Το να έχεις όλες αυτές τις ιδιότητες σε ένα υλικό που είναι επίσης ανακυκλώσιμο είναι μεγάλη πρόοδος», προσθέτει.

Πηγή:  kathimerini.gr

Ανακάλυψαν απολιθωμένο σπερματοζωάριο 16 εκατ. ετών!

Επιστήμονες ανακάλυψαν στην Αυστραλία ένα απολιθωμένο σπερματοζώαριο-γαργαντούα, ηλικίας τουλάχιστον 16 εκατ. ετών (ίσως και 23 εκατ. ετών), το οποίο όχι μόνο είναι το παλαιότερο που έχει βρεθεί ποτέ, αλλά επιπλέον είναι τεράστιο, ξεπερνώντας σε μήκος το ένα χιλιοστό, περίπου 20 φορές μεγαλύτερο από ένα ανθρώπινο σπερματοζωάριο.

Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας "Proceedings of Royal Society B", σύμφωνα με το "Nature", ανέφεραν ότι το εν λόγω αναπαραγωγικό κύτταρο (γαμέτης) προέρχεται από ένα μαλακόστρακο σαν μικρή γαρίδα, που έμοιαζε σαν… φασόλι με πόδια.

«Είναι αξιοθαύμαστο ότι ο τρόπος αναπαραγωγής αυτών των μικρών μαλακόστρακων έχει ουσιαστικά παραμείνει αμετάβλητος μέχρι σήμερα» δήλωσε η Γερμανίδα ερευνήτρια, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Είναι, επίσης, εντυπωσιακό ότι το σπερματοζωάριο είχε μήκος 1,26 χιλιοστών, πιθανώς μεγαλύτερο και από το μήκος του ίδιου του υδρόβιου οργανισμού, που έφθανε τα 1,2 έως 1,3 χιλιοστά.

Παραμένει άγνωστο από εξελικτική άποψη γιατί ένα τόσο μικρό πλάσμα χρειαζόταν έναν τόσο μεγάλο γαμέτη, ο οποίος ήταν «κουλουριασμένος» μέσα στα σεξουαλικά όργανα, γι' αυτό έφθανε σε τέτοιο μήκος.

Το αρχαίο μαλακόστρακο ζούσε σε στάσιμα νερά μέσα σε ένα σπήλαιο. Το σπερματοζωάριό του που μόλις ανακαλύφθηκε, είναι ιδιαίτερο, επειδή δεν διαθέτει την χαρακτηριστική ουρά που αποτελεί τον «κινητήρα» των περισσότερων αναπαραγωγικών κυττάρων.

Αποτελείτο απλώς από ένα μεγάλο επίμηκες κεφάλι, το οποίο κινείτο χάρη σε συνεχείς συσπάσεις που έκανε η μεμβράνη του. Η μελέτη του απολιθώματος έγινε με τη βοήθεια ακτίνων-Χ στις εγκαταστάσεις του Ευρωπαϊκού Συγχρότρου στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας.

Το προηγούμενο αρχαιότερο γνωστό σπερματοζωάριο μαλακόστρακου ήταν ηλικίας μόλις 15.000 ετών. Παλαιότερα, είχε βρεθεί ένα ακόμη αρχαιότερο σπερματοζωάριο μέσα σε ένα έντομο ηλικίας περίπου 40 εκατ. ετών, το οποίο όμως δεν ήταν απολιθωμένο, αλλά παγιδευμένο μέσα σε κεχριμπάρι.

Το μεγαλύτερο σπερματοζωάριο που υπάρχει σήμερα στη φύση, ανήκει σε μια μύγα «δροσόφιλα» και ξεπερνά τα πέντε εκατοστά.

Πηγή:  madata.gr

Selfie

Ο ρόλος του φωτογράφου και ο ρόλος του μοντέλου συμπίπτουν και η συγκεκριμένη διαδικασία χάριν συντομίας ονομάζεται «Selfie», με άλλα λόγια, κρατάω το κινητό μου απέναντί μου, με «τραβάω» μια φωτογραφία και στη συνέχεια με «ανεβάζω» σε όποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης επιθυμώ. Η ψυχολόγος Χάρις Κατάκη εξηγεί γιατί αυτή η ακαριαία και νάιφ κίνηση έχει γίνει ακόμα μια σύγχρονη ανάγκη

Είδαμε τη χαριτόβρυτη selfie φωτογραφία του Μπαράκ Ομπάμα με τη Δανή πρωθυπουργό, την ομαδική selfie της βραδιάς των 86ων Οσκαρ με επίκεντρο την παρουσιάστρια Ελεν Ντε Τζενέρις, τις αλλεπάλληλες selfie των διάσημων ηθοποιών και τραγουδιστών στις προσωπικές τους σελίδες στο Facebook, πρόσφατα, δε, χαζέψαμε και τη selfie του Αντώνη Σαμαρά με την υποψήφια ευρωβουλευτή Γιώτα Τριγώνη.

Απαντες αυτοφωτογραφίζονται, χαμογελάνε στην οθόνη του κινητού τους και κατόπιν μετράνε τους ανασηκωμένους αντίχειρες που μάζεψαν, δηλαδή τα like.

«Η αυτοπροσωπογραφία και η αυτοβιογραφία υπήρχαν πάντα. Το ερώτημα είναι γιατί τώρα γίνεται θέμα, γιατί η selfie μπαίνει στη Wikipedia» λέει η Χάρις Κατάκη και ξετυλίγει το κουβάρι της ψηφιακής ομφαλοσκόπησης. «Πρόκειται για μια συμβολική πράξη, έναν κώδικα που εκφράζει το πώς αντιλαμβάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος τον εαυτό του μέσα σε έναν κόσμο που ο ίδιος κατασκεύασε. Σε έναν κόσμο εικόνων που κινούνται με ταχύτητα μπροστά στα μάτια μας, σαν να κοιτάμε μέσα από ένα καλειδοσκόπιο, η selfie είναι μια κίνηση που σταματάει τη ροή των εικόνων, για να εντάξει -έστω και στιγμιαία- τη δική μας μορφή. Να δηλώσει την παρουσία μας. Το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο χώρος της selfie. Δεν έχει νόημα η selfie εκτός αυτού του πλαισίου. Εκφράζει περισσότερο την ανάγκη για μοίρασμα και επικοινωνία και λιγότερο για ενδοσκόπηση. Από το "σκέπτομαι άρα υπάρχω" περάσαμε στο "επικοινωνώ άρα υπάρχω"».

* Είναι η selfie το νέο πολυπόθητο 15λεπτο διασημότητας;

- Είναι η ανάγκη μας να υπάρχουμε, να ξεχωρίσουμε. Δηλώνουμε την παρουσία μας για να μη χαθούμε στον απέραντο κόσμο του Διαδικτύου, όπου δεν υπάρχουν πια όρια ανάμεσα στο προσωπικό και κοινωνικό. Στο παρελθόν ζούσαμε σε μικρές κοινότητες και σταθερές οικογένειες και σχέσεις. Μας ήξεραν και τους ξέραμε. Οι αυτοβιογραφίες και οι αυτοπροσωπογραφίες τού τότε είναι η ίδια διαδικασία της selfie φωτογραφίας σήμερα, αλλά σε διαφορετικό πλαίσιο.

* Τι κρύβει αυτή η υπερέκθεση του εαυτού μας στο Διαδίκτυο;

- Μια ανάγκη να συνδεθούμε με τους άλλους. Η selfie είναι μια συμβολική έκφραση της δύναμης που έβαλε στα χέρια μας η τεχνολογία και η ανάπτυξη των κοινωνικών δικτύων. Εχουμε γίνει όλοι μάγοι. Κρατάμε στα χέρια μας τη γυάλινη σφαίρα (Google Maps, GPS, Skype) και ψάχνουμε να βρούμε άμεσα τον εαυτό μας, το στίγμα μας μέσα στον πλανήτη. Εχουμε στη χούφτα μας ολόκληρο το σύμπαν. Οι πρωτοπόροι του Διαδικτύου (Στιβ Τζομπς, Μαρκ Ζάκερμπεργκ και οι χιλιάδες ερευνητές του Google και της Silicon Valley) ανακαλύπτουν όλο και περισσότερα μέσα για να μπορούμε να αυτοεξυπηρετούμαστε. Ολα, πλέον, έρχονται σε μας αντί να πηγαίνουμε εμείς σε αυτά: οι γιατροί, τα πανεπιστήμια, η ψυχαγωγία τα ΜΜΕ, η πολιτική. Κι ενώ γινόμαστε όλο και πιο αυτάρκεις, νιώθουμε ταυτόχρονα όλο και περισσότερο την ανάγκη της σύνδεσης με τους άλλους. Η συναισθηματική συμμετοχή στα πράγματα γίνεται όλο και πιο έντονη ανάγκη. Τελικά και το Facebook και όλα τα άλλα μέσα (Twitter, YouTube κ.λπ.) είναι άλλες μορφές της selfie. Προβάλλεις και μοιράζεσαι ό,τι εσύ επιλέγεις. Μέσα σε έναν κόσμο ρευστό, αβέβαιο και πολύπλοκο, ίσως η selfie να εκφράζει αυτή την αίσθηση -ή την ψευδαίσθηση- ότι έχουμε έλεγχο και αυτοδυναμία.

* Πώς ορίζεται ο μέσος χρήστης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;

- Μέσος χρήστης είναι ο κάθε άνθρωπος που ζει την εποχή του. Από 5 έως 105 ετών. Οι «σημερινοί» άνθρωποι είναι χρήστες, οι «χθεσινοί» όχι.

* Τι έχετε να πείτε για τις selfie στην πολιτική;

- Εδώ έχουμε μια αντιστροφή, δηλαδή οι σπουδαίοι υιοθετούν τη selfie φωτογραφία που μπορεί να την κάνει ο οποιοσδήποτε. Εχει άμεση σχέση με την εποχή μας και τον εκδημοκρατισμό των διαδικασιών επικοινωνίας.

* Ναρκισσισμός, αυτοαναφορικότητα ή διασκέδαση;

- Και ναρκισσισμός και αυτοαναφορικότητα και διασκέδαση. Ολα! Υπάρχουν τόσοι στραβοί τρόποι να προβάλλει κανείς τον εαυτό του περιφέροντας μια υπερβολική εικόνα, η οποία μόνο να τραβήξει την προσοχή θέλει, που η selfie δεν αποτελεί τόσο μεγάλο κίνδυνο ως σύμπτωμα.

Κλείνοντας την κουβέντα, ρωτάω τη θεραπεύτρια εάν ο όρος selfie πηγάζει εκ του αγγλικού selfish (εγωιστής) θέλοντας να ενισχύσω την ελαφρότητα του θέματος, αλλά η Χάρις Κατάκη, η «γιατρός της ψυχής» -όπως η ίδια συστηνόταν στα εγγόνια της όταν τη ρωτούσαν τι δουλειά κάνει- μου εξηγεί ότι σε έναν κόσμο που όλα αλλάζουν, ακόμα και οι αρνητικές έννοιες όπως αυτή του εγωισμού, ακολουθούν τη ροή των πραγμάτων παίρνοντας διαφορετικά σχήματα.

Πηγή:  enet.gr

ΗΠΑ: Ελπίδα γονιμοποίησης για τους στείρους άνδρες

Ελπίδες σε όσους άντρες είναι στείροι δίνουν αμερικανοί επιστήμονες καθώς, κατάφεραν να δημιουργήσουν γεννητικά κύτταρα, που μετά γίνονται σπερματοζωάρια, αφού προηγουμένως εμφύτευσαν στο αναπαραγωγικό σύστημα ποντικιών βλαστικά κύτταρα, τα οποία είχαν προέλθει από δερματικά κύτταρα ενήλικων στείρων ανδρών.

Οι άνδρες στην έρευνα έπασχαν από αζωοσπερμία, την πιο σοβαρή μορφή ανδρικής στειρότητας, καθώς εξαιτίας μιας γενετικής μετάλλαξης (κάτι που π.χ. συμβαίνει στο πλαίσιο των τοξικών αντικαρκινικών θεραπειών), ο οργανισμός τους δεν μπορούσε να παράγει ώριμα σπερματοζωάρια. Αν και το επίτευγμα θεωρείται σημαντικό, τα γεννητικά κύτταρα, που είναι πρόδρομα των σπερματοζωαρίων και τα οποία δημιουργήθηκαν από τα βλαστικά κύτταρα των στείρων ανδρών, ήσαν πολύ λιγότερα (50 έως 100 φορές) από αυτά που δημιουργήθηκαν από άνδρες που δεν είχαν τις εν λόγω μεταλλάξεις.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ και του Πανεπιστημίου της Μοντάνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια κυτταρικής βιολογίας Ρένι Πέρα, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Cell Reports».

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν κύτταρα από το δέρμα πέντε ανδρών, τα οποία αναπρογραμμάτισαν, έτσι ώστε να δημιουργήσουν πολυδύναμα εμβρυϊκού τύπου βλαστικά κύτταρα, τα οποία, σε επόμενο στάδιο, είναι δυνατό να μετατραπούν σε πιο εξειδικευμένα κύτταρα (γεννητικά, εν προκειμένω). Δύο άνδρες ήσαν γόνιμοι και τρεις στείροι, καθώς είχαν μια μετάλλαξη στο χρωμόσωμα Υ που εμπόδιζε την παραγωγή φυσιολογικού σπέρματος.

Πάντως τα γεννητικά κύτταρα (τόσο των γόνιμων, όσο και των στείρων ανδρών), τα οποία προήλθαν από τα βλαστικά, που είχαν μεταμοσχευθεί στα γεννητικά όργανα πειραματόζωων, δεν ολοκλήρωσαν τη διαφοροποίηση και ωρίμανσή τους, ώστε να γίνουν κανονικά σπερματοζωάρια, πιθανώς επειδή υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις αναπαραγωγικές διαδικασίες των ανθρώπων και των ποντικιών.

Παρόλα αυτά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη το γεγονός και μόνο ότι από τα δερματικά και, στη συνέχεια, από τα βλαστικά κύτταρα των στείρων ανδρών ήταν δυνατό να παραχθούν γεννητικά κύτταρα - πρόδρομα των σπερματοζωαρίων. Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι πιθανότατα οι μη γόνιμοι άνδρες είχαν έστω ελάχιστα λειτουργικά γεννητικά κύτταρα κάποτε, όταν ακόμα ήσαν μωρά, τα οποία όμως χάθηκαν τελείως καθώς μεγάλωσαν.

Αν και χρειάζονται περαιτέρω έρευνες, οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι στο μέλλον θα είναι δυνατό να συλλέγονται και να καταψύχονται τέτοια κύτταρα από τα πολύ νεαρά αγόρια που έχουν την εν λόγω μετάλλαξη, προτού αυτά καταστούν στείρα λόγω αζωοσπερμίας, πράγμα που θα τους επιτρέψει να αποκτήσουν παιδί αργότερα στη ζωή τους.

Το 2009, η Ρένι Πέρα είχε δείξει ότι είναι δυνατό να δημιουργηθούν στο εργαστήριο λειτουργικά γεννητικά κύτταρα, που παράγουν σπέρμα και τα οποία προέρχονταν από ανθρώπινα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα. Όμως αυτή η διαδικασία έχει προβλήματα, αφενός επειδή τέτοια βλαστικά κύτταρα από έμβρυα είναι δύσκολο να βρεθούν, αφετέρου επειδή αυτά τα κύτταρα δεν είναι χρήσιμα για εκείνα τα ζευγάρια που θέλουν να κάνουν το δικό τους παιδί γενετικά και να μην αποκτήσουν παιδί που θα έχει κληρονομήσει ένα μέρος του γονιδιώματος του ξένου εμβρύου, από όπου θα έχουν προέλθει τα βλαστικά κύτταρα. Επιπλέον, αυτή η μέθοδος απαιτεί γονιδιακές παρεμβάσεις για την μετατροπή των εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων σε γεννητικά.

Αντίθετα, η δημιουργία γεννητικών κυττάρων από βλαστικά κύτταρα, που προηγουμένως έχουν προέλθει από τον αναπρογραμματισμό δερματικών κυττάρων, δεν προϋποθέτει γονιδιακή παρέμβαση (κάτι που αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο).

Μετά τα ποντίκια, οι ερευνητές θα κάνουν ανάλογα πειράματα σε μεγαλύτερα ζώα (πιθήκους), προτού προχωρήσουν σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους, κατά τις οποίες γεννητικά κύτταρα που έχουν προέλθει από βλαστικά, θα μεταμοσχευθούν απευθείας σε γεννητικά όργανα ανδρών με στειρότητα. Τα προβλήματα γονιμότητας υπολογίζεται ότι πλήττουν το 10% έως 15% των σύγχρονων ζευγαριών.

Πηγή:  enet.gr

Η μετάγγιση αίματος μπορεί να... φρενάρει τη γήρανση σύμφωνα με νέες έρευνες

Ελπίδες για την καταπολέμηση του γήρατος γεννούν τρεις νέες έρευνες καθώς αποδεικνύουν ότι είναι εφικτή η διατήρηση της νεότητας, είτε με τη χορήγηση μιας συγκεκριμένης πρωτεΐνης, είτε με μετάγγιση αίματος. Βέβαια, οι έρευνες έγιναν σε πειραματόζωα και μένει να αποδειχθεί κατά πόσο έχουν πρακτικά αποτελέσματα στους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση όμως μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμες στη θεραπεία παθήσεων, όπως η άνοια και η νόσος Αλτσχάιμερ.

Στην πρώτη μελέτη, αμερικανοί επιστήμονες με επικεφαλής τους δρ Έιμι Γουέιτζερς και Λι Ρούμπιν του Τμήματος Βλαστικών Κυττάρων και Αναγεννητικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ανακάλυψαν ότι η πρωτεΐνη GDF11 που έχει ήδη αποδειχθεί ότι μπορεί να συντελέσει στην αναγέννηση της καρδιάς ηλικιωμένων πειραματόζωων, έχει ανάλογη επίδραση και στον εγκέφαλο και τους σκελετικούς μυς.

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στο Science και αφορούσαν δύο ξεχωριστές πειραματικές δοκιμές, οι ερευνητές σκοπεύουν να δοκιμάσουν την πρωτεΐνη και σε ανθρώπους εντός της επόμενης πενταετίας, με την ελπίδα να έχει εξίσου καλή επίδραση και στους ηλικιωμένους, αναστρέφοντας δηλαδή τις συνέπειες της γήρανσης.

Τα αποτελέσματα της πρώτης πειραματικής δοκιμής (συγγραφέας της οποίας ήταν η δρ Λήδα Κατσιμπάρδη, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Τμήμα Βλαστικών Κυττάρων και Αναγεννητικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ) έδειξαν ότι, η έγχυση της πρωτεΐνης GDF11 (η οποία υπάρχει εξ αρχής τόσο στα ποντίκια, όσο και στους ανθρώπους, ρυθμίζοντας τη δραστηριότητα των βλαστικών κυττάρων, αλλά μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου) βελτίωσε αισθητά τις σωματικές ικανότητες των πειραματόζωων, με ηλικία αντίστοιχη ενός 70χρονου ανθρώπου.

Οι μύες των γέρικων ποντικιών διπλασιάστηκαν και έγιναν όπως οι μύες των νεανικών ποντικιών, ενώ άντεξαν σε ένα τεστ σωματικής αντοχής σχεδόν διπλάσιο χρόνο (57 λεπτά, έναντι 35 λεπτών των γέρικων ποντικιών που δεν είχαν πάρει την πρωτεΐνη).

Οι ερευνητές έκαναν λόγο για ελπιδοφόρα ανακάλυψη που δημιουργεί ελπίδες για μια πιο υγιή τρίτη ηλικία. Η χορήγηση της συγκεκριμένης πρωτεΐνης σε ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας θα επαναφέρει την ποσότητά της στα επίπεδά της που υπήρχαν κατά τη νεανική ηλικία, πράγμα που θα βοηθά στην μερική αποκατάσταση της μυϊκής και εγκεφαλικής λειτουργίας.

Στην δεύτερη εργαστηριακή δοκιμή, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, χάρη στην πρωτεΐνη GDF11, υπήρξε αύξηση κατά 29% στα νευρωνικά βλαστικά κύτταρα, και αύξηση 50% των αιμοφόρων αγγείων, καθώς και καλύτερη κυκλοφορία του αίματος στον εγκέφαλο των πειραματόζωων, με αποτέλεσμα -μεταξύ άλλων- να μπορούν πλέον να συλλαμβάνουν τις οσμές του περιβάλλοντος όπως ένα νεαρό ποντίκι.

Ο δρ Λι Ρούμπιν δεν απέκλεισε ότι ένα νέο φάρμακο με βάση τη συγκεκριμένη πρωτεΐνη θα μπορούσε μελλοντικά να δοκιμαστεί για τη βελτίωση της λειτουργίας των εγκεφαλικών νευρώνων. Ήδη οι ερευνητές αναζητούν χρηματοδότες για να κάνουν την αναγκαία προκλινική προετοιμασία, προτού προχωρήσουν στις πρώτες κλινικές δοκιμές με ανθρώπους.

Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι ίσως μία και μόνη πρωτεΐνη, όπως η GDF11, είναι αρκετή για να αναστρέψει εν μέρει την έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών, λόγω γήρανσης και άνοιας. Αυτό μπορεί να επιβραδύνει και την εξέλιξη της νόσου Αλτσχάιμερ και μάλιστα, πιθανώς, χωρίς να χρειαστεί καν να μειωθούν οι εγκεφαλικές «πλάκες» του β-αμυλοειδούς, που συσσωρεύονται και αποτελούν το κύριο σύμπτωμα της νόσου.

Τέλος, επιστημονική ομάδα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον καθηγητή Νευρολογίας δρ Τόνι Γουάις Κορέϊ, που έκαναν σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό έντυπο Nature Medicine, χορήγησαν σε ποντίκια μέσης έως τρίτης ηλικίας οκτώ ενέσιμες δόσεις πλάσματος αίματος (το αίμα χωρίς τα κύτταρά του), που είχαν πάρει από πολύ νεαρά ποντίκια.

Μετά από τρεις εβδομάδες, τα εγκεφαλικά κύτταρα των ηλικιωμένων ζώων είχαν 20% περισσότερους δενδρίτες (απολήξεις που μεταφέρουν μηνύματα μεταξύ των νευρώνων), σε σχέση με τα ποντίκια ίδιας ηλικίας που είχαν κάνει εικονική θεραπεία. Επίσης εμφάνισαν νέες νευρωνικές συνδέσεις στον ιππόκαμπο, στην περιοχή του εγκεφάλου όπου οι μνήμες επεξεργάζονται και αποθηκεύονται. Τα ποντίκια που είχαν δεχτεί το νεανικό αίμα, παρουσίασαν σαφώς καλύτερη (της τάξης του 50%) επιδόσεις σε δύο δοκιμασίες μάθησης και μνήμης.

«Οι μελέτες δείχνουν ότι ο γερασμένος εγκέφαλος είναι εύπλαστος και μπορεί να ανακάμψει λειτουργικά και μάλιστα αυτό μπορεί να γίνει με πολύ απλό τρόπο, απλώς τροφοδοτώντας τον με νεανικό πλάσμα αίματος», εξηγεί ο δρ Κορέι, η ομάδα του οποίου σχεδιάζει μία ανάλογη κλινική δοκιμή (θα αρχίσει έως το τέλος του έτους) σε ασθενείς με νόσο Αλτσχάιμερ, για να διαπιστωθεί κατά πόσο θα βελτιωθεί η κατάστασή τους.

«Αρκεί να δώσει κανείς νεανικό αίμα σε ένα γέρικο ποντίκι και το ζώο γίνεται πιο έξυπνο από πριν. Απλώς, κανείς δεν το είχε κάνει μέχρι σήμερα. Οι γέρικοι εγκέφαλοι είναι σαν να ξαναφορτίζονται με το νεανικό αίμα», προσθέτει ο ερευνητής, που ήδη ίδρυσε την εταιρεία βιοτεχνολογίας Alkahest για να αξιοποιήσει τις θεραπευτικές δυνατότητες που ανοίγει η νέα μέθοδος.

Άλλοι επιστήμονες εμφανίστηκαν πάντως, πιο επιφυλακτικοί και δήλωσαν ότι περιμένουν τις κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους. Μέχρι σήμερα, μόνο η δραστική ουσία ραπαμυσίνη και ο θερμιδικός περιορισμός έχει αποδειχτεί ότι μπορούν να επιβραδύνουν ή να αναστρέψουν εν μέρει τη γήρανση σε διάφορους ιστούς του σώματος.

Πηγή:  tanea.gr

Ασφαλείς οι μεταμοσχεύσεις προσώπου

Οταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεταμόσχευση προσώπου στη Γαλλία το 2005 υπερέβη πολλά από τα θεωρούμενα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, όρια της ιατρικής επιστήμης και μονοπώλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Η πρώτη ολοκληρωμένη αξιολόγηση όλων των μεταμοσχεύσεων προσώπου (28 σε επτά κράτη χωρίς να συνυπολογιστούν δύο που πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία) διαλύει πολλές από τις αρχικές αμφιβολίες. Η έκθεση, η οποία δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική έκδοση του The Lancet, επισημαίνει ότι πρόκειται για μία γενικά ασφαλή και επιτυχή διαδικασία, η οποία θα πρέπει να προσφέρεται σε περισσότερους ασθενείς.

Ταυτόχρονα οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για μία πειραματική διαδικασία, επικίνδυνη και ακριβή (κοστίζει τουλάχιστον 300.000 δολάρια) και η επιλογή των ασθενών που θα υποβληθούν σε αυτήν πρέπει να γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια. Ακόμα και όταν η έκβαση είναι επιτυχής, οι κίνδυνοι λοίμωξης αλλά και τοξικής αντίδρασης στα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα είναι πολλοί.

Η μεταμόσχευση προσώπου μπορεί να βοηθήσει σημαντικά ανθρώπους που πάσχουν από γενετικά νοσήματα, έχουν υποστεί εγκαύματα ή υπήρξαν θύματα δυστυχημάτων κ.ο.κ. Φυσικά η ιδέα ότι ένα άτομο ζει και κυκλοφορεί με το πρόσωπο ενός άλλου προκαλεί τρόμο, αλλά όπως αναφέρεται στην έκθεση, ο αποδέκτης του μοσχεύματος δεν μοιάζει με τον δωρητή του. «Το νέο πρόσωπο είναι ένα μείγμα ανάμεσα στον αποδέκτη του μοσχεύματος και τον δότη και σίγουρα δεν θα αναγνώριζες τον δότη αν έβλεπες αυτόν που δέχθηκε το μόσχευμα στον δρόμο» αναφέρει ο δρ Εντουάρντο Ντ. Ροντρίγκεζ του Ιατρικού Κέντρου Λανγκόν του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει σπουδάσει Οδοντιατρική και Ιατρική και πραγματοποίησε πλήρη μεταμόσχευση προσώπου το 2012 στο πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Κάποια από τα ευρήματα προκαλούν εντύπωση. Τα νέα πρόσωπα π.χ. αρχικά είναι μουδιασμένα, σαν ο αποδέκτης του μοσχεύματος να είχε επισκεφθεί τον οδοντίατρο. Ομως αυτή η αίσθηση διαρκεί μόνο μερικούς μήνες.

Κάποιοι, μάλιστα, έπειτα από μερικούς μήνες ανακτούν όλες τις αισθήσεις που έχει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στο πρόσωπό του. Νιώθουν ένα φιλί και το αεράκι και μπορούν να μυρίσουν το φρεσκοκομμένο γρασίδι. Η αποκατάσταση της κινητικής λειτουργίας καθυστερεί περισσότερο. Κάποιοι κατάφεραν να ακουμπήσει το ένα χείλος με το άλλο έξι μήνες μετά τη μεταμόσχευση και να κλείσουν το στόμα τους μετά από οκτώ μήνες, ενώ μπόρεσαν να καταπιούν και να μιλήσουν καθαρά τρεις μήνες μετά την επέμβαση. Επειτα από δύο χρόνια κατάφεραν να χαμογελάσουν και γενικότερα όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο βελτιωνόταν η κατάσταση.

Ωστόσο όλοι οι αποδέκτες μοσχεύματος προσώπου στον πρώτο χρόνο βίωσαν κάποια επεισόδια οξείας απόρριψης του μοσχεύματος κυμαινόμενης σοβαρότητας που αντιμετωπίστηκε φαρμακευτικά.

«Πρωταθλητές» στις μεταμοσχεύσεις προσώπου είναι οι Γάλλοι χειρουργοί που έχουν μέχρι στιγμής πραγματοποιήσει δέκα τέτοιες μεταμοσχεύσεις. Στο Παρίσι ο δρ Λοράν Λαντιέρι, που επέκρινε την πρώτη, έκανε επτά. Ομως, οι πρώτες επιτυχίες γέννησαν και νέα ηθικά διλήμματα. Πόσο θα πρέπει να περιμένει ο ενδιαφερόμενος προτού προχωρήσει σε μεταμόσχευση προσώπου; Και σε ποιες ηλικίες θα πρέπει να επιτρέπεται η επέμβαση; (σήμερα οι λήπτες των μοσχευμάτων είναι από 19 έως 60 ετών).

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το μεγάλο κόστος αυτών των επεμβάσεων επιβάλλει την εφ’ όρου ζωής οικονομική στήριξη όσων υποβάλλονται στην επέμβαση προκειμένου να λαμβάνουν την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή και να γίνονται κάποιες αναγκαίες μικροεπεμβάσεις.

Πηγή:  kathimerini.gr

Πράσινο φως για το πρώτο ορυχείο στο βυθό

Καναδική εταιρεία κατέληξε σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας για την εξόρυξη μετάλλων από το βυθό του Ειρηνικού Ωκεανού -ένα φιλόδοξο εγχείρημα που κατέστη εφικτό χάρη σε τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν για τις υπεράκτιες γεωτρήσεις υδρογονανθράκων.

Η εξορυκτική Nautilus Mineralis έχει ήδη κατασκευάζει ένα γιγάντιο μηχάνημα των 340 τόνων που θα θρυμματίζει αποθέσεις μετάλλων στο βυθό, σε βάθος 1.500 μέτρων, προκειμένου να αντληθούν στη συνέχεια σε πλοία υπό τη μορφή λάσπης. Οι αποθέσεις καταλαμβάνουν έκταση όσο 10 γήπεδα ποδοσφαίρου και είναι εξαιρετικά πλούσιες σε χαλκό, χρυσό και άλλα μέταλλα.

Η νησιωτική Παπούα Νέα Γουινέα βρίσκεται πάνω στο Λεγόμενο Δακτύλιο της Φωτιάς, μια σειρά ηφαιστείων που περικυκλώνουν τον Ειρηνικό και σημειώνουν τα όρια των τεκτονικών πλακών. Όπως συμβαίνει και σε άλλες σεισμογόνες περιοχές, η γεωλογική δραστηριότητα γύρω από το νησί της Νέας Γουινέας φέρνει πολύτιμα μεταλλεύματα κοντά στην επιφάνεια.

Το υποβρύχιο ορυχείο της Nautilus Mineralis, με την ονομασία Solwara-1, θα εκμεταλλευτεί τα μέταλλα που αναβλύζουν από υδροθερμικά φρεάτια (οπές που κατεβαίνουν στο υπέδαφος) διαλυμένα σε υπέρθερμο, όξινο νερό. Το νερό αυτό ψύχεται απότομα καθώς συναντά το ψυχρό, αλκαλικό νερό του ωκεανού, οπότε τα διαλυμένα συστατικά του κατακρημνίζονται και δημιουργούν εκτεταμένες αποθέσεις.

Όπως ανέφερε στο BBC ο διευθύνων σύμβουλος της Nautilus Μάικ Τζόνσον, ένα θερμόμετρο που αφέθηκε στο βυθό για 18 μήνες διαπιστώθηκε ότι είχε καλυφθεί πλήρως από αποθέσεις χαλκού.

Τα υποβρύχια ορυχεία είναι ένα παλιό όνειρο της εξορυκτικής βιομηχανίας, μέχρι πρόσφατα όμως η υλοποίησή τους θεωρούνταν αδύνατη λόγω των τεχνικών δυσκολιών. Τα τελευταία χρόνια όμως οι επενδύσεις σε υπεράκτια κοιτάσματα υδρογονανθράκων οδήγησαν στην τελειοποίηση τεχνολογιών για βιομηχανικές δραστηριότητες σε μεγάλο βάθος.

Όμως το ατύχημα στην εξέδρα Deepwater Horizon της ΒP το 2010, που είχε ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη διαρροή πετρελαίου στην αμερικανική ιστορία, κατέστησε σαφές ότι οι κίνδυνοι παραμένουν.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι περιβαλλοντικές οργανώσεις αντιδρούν στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων του βυθού. «Οι ωκεανοί δεν έχουν ακόμα χαρτογραφηθεί πλήρως, οπότε ο κίνδυνος απώλειας χλωρίδας και πανίδας δεν είναι ακόμα κατανοητός» επισήμανε ο Ρίτσαρντ Πέιτζ της Greenpeace.

Η Nautilus, από την πλευρά της, διαβεβαιώνει ότι το οικοσύστημα των υδροθερμικών φρεατίων θα ανακάμψει 5 με 10 χρόνια μετά το κλείσιμο του ορυχείου στο μέλλον, καθώς τα ρεύματα θα φέρουν ασπόνδυλα και άλλα είδη από γειτονικά φρεάτια.

Χρειάστηκαν χρόνια διαπραγματεύσεων μέχρι να συμφωνήσουν η εταιρεία και η Παπούα Νέα Γουινέα για τους όρους λειτουργίας του ορυχείου. Η τελική συμφωνία προβλέπει ότι το δημόσιο θα αποκτήσει το 15% του ορυχείου για το ποσό των 120 εκατομμυρίων δολαρίων.

Υπάρχουν όμως κι άλλες χώρες που διερευνούν τη δυνατότητα υποβρύχιας εξόρυξης: Η Διεθνής Αρχή Βυθού (ISA), ο φορέας του ΟΗΕ που επιβλέπει αυτή τη δραστηριότητα, έχει δώσει μέχρι στιγμής 19 άδειες για έρευνες στο βυθό.

Η Ιαπωνία, για παράδειγμα, ανακοίνωσε πέρυσι ότι εντόπισε στο βυθό του Ειρηνικού εξαιρετικά πλούσια κοιτάσματα «σπάνιων γαιών» -μια σειρά σπάνιων στοιχείων που χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία.

Πηγή:  in.gr

Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά μια δεύτερη Γη

Για πρώτη φορά οι αστρονόμοι φαίνεται πως ανακάλυψαν αυτό που τόσο καιρό αναζητούσαν: μια δεύτερη Γη.

Όπως ανακοίνωσαν, βρήκαν έναν εξωπλανήτη με μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης και ο οποίος, επιπλέον, βρίσκεται στη λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη», δηλαδή στην κατάλληλη απόσταση από το μητρικό άστρο του για να έχει νερό σε υγρή μορφή και άρα δυνητικά μπορεί να φιλοξενήσει ζωή- κάτι πάντως που δεν μπορεί ακόμη να επιβεβαιωθεί.

Ένας πλανήτης στην κατοικήσιμη ζώνη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι όντως έχει υγρό νερό και φιλοξενεί ζωή, όμως αυτό -κρίνοντας από τη Γη- είναι πιθανό.

Ο πλανήτης, με την ονομασία Κέπλερ-186f, έχει διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από της Γης (1,1 φορές ή 10%) και βρίσκεται σχετικά κοντά, σε απόσταση περίπου 490 ετών φωτός, στην κατεύθυνση του αστερισμού του Κύκνου.

Κινείται γύρω από το αχνό άστρο - ερυθρό νάνο Κέπλερ-186, αποτελώντας το πέμπτο και πιο εξωτερικό μέλος του εν λόγω συστήματος (πράγμα που σημαίνει ότι το τυχόν υγρό νερό στην επιφάνειά του κινδυνεύει να παγώσει)

. Το έτος του πλανήτη (η διάρκεια μιας πλήρους περιφοράς του γύρω από το άστρο του) διαρκεί 130 γήινες μέρες.

Η μάζα του και η πυκνότητά του, προς το παρόν, παραμένουν άγνωστες, αλλά οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι ο εξωπλανήτης είναι βραχώδης. Δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία για τη σύσταση της ατμόσφαιράς του, κάτι που ίσως ανακαλύψουν μελλοντικά τα υπό κατασκευή μεγαλύτερα τηλεσκόπια, όπως το «Τζέημς Γουέμπ» της NASA.

Η ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science», έγινε από μεγάλη ομάδα Αμερικανών αστρονόμων, με επικεφαλής την Ελίζα Κουιντάνα, του Κέντρου Ερευνών Ames της NASΑ και του Ινστιτούτου SETI.

H πρώτη παρατήρηση του εξωπλανήτη έγινε με το διαστημικό τηλεσκόπιο «Κέπλερ» (που έχει τεθεί πλέον εκτός λειτουργίας) και ακολούθησε η επιβεβαίωση από παρατηρήσεις με τα επίγεια τηλεσκόπια Κεκ και Τζέμινι στη Χαβάη.

«Πρόκειται για την πρώτη βέβαιη ανακάλυψη πλανήτη με το μέγεθος της Γης, στην κατοικήσιμη ζώνη κάποιου άστρου», δήλωσε η Ελίζα Κουιντάνα και επισήμανε ότι το μητρικό άστρο της «δεύτερης Γης» είναι ένα τυπικό άστρο που ανήκει στην κατηγορία των ερυθρών Μ-νάνων, οι οποίοι είναι μικρότεροι, λιγότερο καυτοί και λιγότερο φωτεινοί από τον Ήλιο μας, αποτελώντας πάνω από το 70% των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων άστρων του γαλαξία μας.

Από τους σχεδόν 1.800 επιβεβαιωμένους εξωπλανήτες που έχουν ανακαλυφθεί κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, περίπου 20 έχουν τροχιές που κινούνται εντός της κατοικήσιμης ζώνης των άστρων τους, δηλαδή ούτε πολύ μακριά από αυτά (οπότε το νερό θα πάγωνε), ούτε υπερβολικά κοντά (οπότε το νερό θα έβραζε και θα εξατμιζόταν). Όμως όλοι αυτοί οι γνωστοί εξωπλανήτες είναι αρκετά μεγαλύτεροι από τη Γη.

Από την άλλη, είχαν ως τώρα ανακαλυφθεί πλανήτες με μέγεθος σαν τη Γη, όμως δεν βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη. Είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται πλανήτης ο οποίος φαίνεται να πληροί και τις δύο προϋποθέσεις (ίδιο μέγεθος και κατάλληλη απόσταση) για να δικαιολογεί τον τίτλο της «δεύτερης Γης».

Οι αστρονόμοι ήδη αναζητούν -μέσω της διάταξης ραδιοτηλεσκοπίων 'Αλεν του Ινστιτούτου SETI- ενδείξεις νοήμονος ζωής στον πλανήτη Κέπλερ-f, αλλά έως τώρα δεν έχουν εντοπίσει κάποιο σήμα. Δήλωσαν όμως πως θα συνεχίσουν τις προσπάθειές τους.

Πηγή:  kathimerini.gr

Έφτιαξαν τεχνητό αίμα από δερματικά κύτταρα

Μια μεγάλη ανακάλυψη η οποία θα σώσει εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και αναμένεται να δώσει άμεσα λύση στο πρόβλημα της επάρκειας αίματος έκαναν βρετανοί επιστήμονες.

Οι ειδικοί ανακάλυψαν μια τεχνική με την οποία μπορούν να δημιουργήσουν και μάλιστα να παραγάγουν σε βιομηχανική κλίμακα τεχνητό αίμα. Οι πρώτες μεταγγίσεις σε ανθρώπους θα γίνουν σε μόλις 2 χρόνια, το 2016.

Πηγή: madata.gr

Πόσα megapixels είναι η ανάλυση του ανθρώπινου ματιού;

Έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν ότι ο αριθμός των megapixels δεν αρκεί από μόνος του για να κριθεί μια κάμερα καλύτερη από μια άλλη, ωστόσο (και δυστυχώς), ο μέσος καταναλωτής έμαθε να κοιτά πρώτα εκεί.

Παρόλα αυτά, όλοι μας γνωρίζουμε ότι καμία κάμερα δεν μπορεί να αιχμαλωτίσει την εικόνα όπως την βλέπει στην πραγματικότητα το ανθρώπινο μάτι (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) και τότε τίθεται το ερώτημα:

Πόσα megapixels διαθέτει ο αισθητήρας του ανθρώπινου ματιού;

Η απάντηση είναι 576MP, αλλά η ανάλυση της ομάδας Vsauce είναι αρκετά ενδιαφέρουσα!

        

Πηγή: pentapostagma.gr

Νέα ευρήματα: Οι πρώτες ανάσες της Γης

Μέχρι πρόσφατα τα διαθέσιμα στοιχεία είχαν οδηγήσει τους επιστήμονες στην εκτίμηση ότι το οξυγόνο υπήρχε μεν στην Γη από τις απαρχές της ύπαρξης της αλλά τα επίπεδα του ήταν εξαιρετικά περιορισμένα. Κάποια στιγμή το πολύτιμο για τη ζωή χημικό στοιχείο έκανε απότομα έντονη την παρουσία του στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μεταβάλλοντας δραματικά όπως αποδείχτηκε την εξέλιξη της ζωής σε αυτόν.

Οι ειδικοί τοποθετούσαν μέχρι πρόσφατα αυτή την... έκρηξη οξυγόνου στη Γη πριν από περίπου 2,3 δισ. ετη. Νέα ευρήματα δείχνουν ότι το πολύτιμο για τη ζωή χημικό στοιχείο εμφανίστηκε στον πλανήτη μας 700 εκ. νωρίτερα δημιουργώντας νέα δεδομένα για το πότε και πώς εξελίχθηκαν στον πλανήτη μας οι πρώτες μορφής ζωής που ανέπνεαν οξυγόνο.

Οταν η Γη γέμισε οξυγόνο

Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία, το οξυγόνο άρχισε να συσσωρεύεται αισθητά στη γήινη ατμόσφαιρα πριν από περίπου 2,3 δισεκατομμύρια χρόνια στη διάρκεια μιας περιόδου που έχει ονομαστεί «Το Γεγονός της Μεγάλης Οξείδωσης». Το φαινόμενο αυτό αποτέλεσε τον καταλύτη για την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας.

Οι πρωτόγονες μικροβιακές μορφές ζωής που είχαν κάνει την εμφάνιση τους στήριζαν την ύπαρξη τους σε «αναερόβιες» χημικές διεργασίες. Οταν το οξυγόνο άρχισε να κάνει δυναμικά την εμφάνιση του στη Γη οι αναερόβιοι οργανισμοί εξωθήθηκαν σε εξαφάνιση και στη θέση τους εμφανίστηκαν μεγαλύτερες, πιο πολύπλοκες (και εν καιρώ πιο έξυπνες) αερόβιες μορφές ζωής, οι οποίες μπορούσαν να εκμεταλλευθούν το οξυγόνο.

Τα νέα ευρήματα

Τον περασμένο Σεπτέμβριο διεθνής ομάδα ερευνητών από τον Καναδά, τη Δανία, τη Γερμανία και τη Νότιο Αφρική ανέλυσε τη χημική σύνθεση δειγμάτων πανάρχαιου εδάφους το οποίο ήταν «φυλακισμένο» μέσα σε πετρώματα ηλικίας περίπου τριών δισεκατομμυρίων ετών από τη Νότια Αφρική και θεωρείται το αρχαιότερο γνωστό έδαφος στη Γη. Εντόπισαν την παρουσία οξυγόνου αποδεικνύοντας ότι το αέριο υπήρχε στον πλανήτη πολύ νωρίτερα από όσο πιστεύαμε.

Γεωχημικοί του Πανεπιστημίου Γέιλ μελέτησαν πετρώματα ηλικίας 2.95 δισ. ετών επίσης από τη Νότιο Αφρική. Οι ερευνητές ανέλυσαν τα επίπεδα μολυβδαίνιου και σιδήρου στα πετρώματα. Τα στοιχεία αυτά λειτουργούν ως δείκτες διεργασιών φωτοσύνθεσης αφού μπορούν να «καταγράφουν» ανάμεσα στα άλλα και την οξείδωση του μαγγανίου διαδικασία που απαιτεί υψηλά επίπεδα οξυγόνου.

Οι αναλύσεις που έκαναν οι ερευνητές δείχνουν ότι τα επίπεδα του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα της Γης ήταν ιδιαίτερα υψηλά εκείνη την περίοδο επιβεβαιώνοντας έτσι την προηγούμενη μελέτη και φέρνοντας πολύ πιο πίσω χρονολογικά την ύπαρξη του στον πλανήτη. «Τα επίπεδα του οξυγόνου πριν από 3 δισ. έτη στην ατμόσφαιρα ήταν 100 χιλιάδες φορές πιο υψηλά από τα επίπεδα που θα μπορούσαν να εξηγηθούν από μη βιολογικές διεργασίες» αναφέρουν οι ερευνητές του Γέιλ σε άρθρο τους στην επιθεώρηση «Nature Geoscience»

Πηγή: madata.gr